Muzeum Iwaszkiewiczów w Stawisku - Medyczna Szkoła Policealna nr 3 im. dr Andrzeja Krocina w Warszawie ZAPRASZAMY!

Szukaj
Kontakt
Historia szkoły
Aktualności
Idź do spisu treści

Menu główne

Muzeum Iwaszkiewiczów w Stawisku

Z życia szkoły > Poznajemy Warszawę
 

Zwiedzanie Muzeum im. Anny i Jarosława Iwaszkiewiczów w Stawisku

W niedzielę 25.09.2016 zorganizowaliśmy wycieczkę do muzeum im. Anny i Jarosława Iwaszkiewiczów w Stawisku. Aby dostać się do „magicznej” posiadłości Iwaszkiewiczów jechaliśmy kolejką WKD z Warszawy do Podkowy Leśnej. Jej historia godna jest też podkreślenia, sięga  początków XX wieku, kolej ruszyła w 1927r i była pierwszą normalnotorową elektryczną koleją w Polsce pod nazwą Elektryczne Koleje Dojazdowe (EKD).



Do tej pory były to koleje parowe, wąskotorowe. Inicjatorem budowy i właścicielem była spółka „Siła i Światło”. Przy budowie linii wykorzystano najnowocześniejsze wówczas rozwiązania techniczne. Linia została wyposażona w nowoczesny system automatycznej sygnalizacji świetlnej zakupiony w Szwecji, zapewniający wysoki poziom bezpieczeństwa. Poza sygnalizacją zachwyt wzbudzały wagony sprowadzone z Anglii, rozwijające zawrotną jak na owe czasy prędkość 70 km/h, wyposażone w specjalne hamulce powietrzne.

Kiedy dotarliśmy do celu, pierwszą rzeczą, która nas ujęła była cisza i piękna otaczająca nas majestatyczna przyroda. Przewodniczka przedstawiła nam życiorys Jarosława Iwaszkiewicza. Urodził się w 1894 r. w Kalniku na Kijowszczyźnie. Naukę rozpoczął w 1902 w szkole w Warszawie, w 1904 przeniósł się wraz z rodziną do Elizawetgradu, gdzie uczęszczał do liceum, a od 1909 mieszkał i uczył się w Kijowie, gdzie powstały jego pierwsze utwory literackie. Po maturze rozpoczął studia prawnicze na Uniwersytecie Kijowskim, których jednak nie ukończył. Studiował także w konserwatorium w Kijowie.


W 1922 ożenił się z Anną Lilpop, pisarką i tłumaczką, córką bogatego przemysłowca Stanisława Lilpopa. Miał z nią dwoje dzieci: Marię i Teresę. Po urodzeniu pierwszej córki w 1928 roku, otrzymał od Lilpopa posiadłość Stawisko w Podkowie Leśnej, gdzie mieszkał aż do śmierci w 1980 r.

Dzięki staraniom Iwaszkiewiczów Stawisko stało się miejscem kulturotwórczym. W zależności od składu gości stawiskie pokoje zamieniały się w salon literacki lub muzyczny, gdzie omawiając nowości wydawnicze, słuchając muzyki, wypowiadało się sądy, które później funkcjonowały w środowisku artystycznym stolicy. Annę i jej męża odwiedzali tak znakomici artyści jak Jan Lechoń, Antoni Słonimski, Julian Tuwim, Karol Szymanowski, Antoni Sobański, Jerzy Andrzejewski czy Czesław Miłosz.
Starając się wniknąć w tajemnicę geniuszu Iwaszkiewicza, nie można nie docenić blisko sześćdziesięcioletniej obecności żony Anny przy nim, kobiety o wielkich przymiotach umysłu, urodzie i wdzięku, talentach i wielkości charakteru. Swoje piętno odcisnęła także w polskiej kulturze, pisanej i mówionej, w życiu literackim i również muzycznym, w życiu umysłowym i religijnym, i co może najważniejsze, w życiu towarzyskim wyróżniających się kręgów inteligencji twórczej.


W czasie II wojny światowej Jarosław Iwaszkiewicz działał w strukturach Polski podziemnej w wydziale kultury i sztuki. Współpracował z prof. Stanisławem Lorentzem przy ratowaniu zabytków kultury. Willa w Stawisku przez cały okres okupacji, a zwłaszcza po upadku powstania warszawskiego, była schronieniem dla wielu Polaków i Żydów zagrożonych aresztowaniem. W szczytowym momencie w majątku ukrywało się ponad 40 osób. Za pomoc Żydom w czasie okupacji został w 1988 wraz z żoną uhonorowany medalem Sprawiedliwy wśród Narodów Świata.
Jarosław Iwaszkiewicz był nie tylko poetą, eseistą, prozaikiem, tłumaczem i librecistą ale także współtwórcą grupy poetyckiej Skamander, współpracownikiem „Wiadomości Literackich”, redaktorem naczelnym miesięcznika literackiego „Twórczość” (1955
1980), prezesem Związku Literatów Polskich (19591980), posłem na Sejm PRL (19521980) i dyplomatą. Uznany został za jednego z najwybitniejszych pisarzy polskich XX wieku. Do ważnych pozycji w jego dorobku literackim należą między innymi dzieła : Panny z Wilka, Brzezina, Młyn nad Utratą, Sława i chwała, Ikar.


W drodze powrotnej zwiedziliśmy również Kościół św. Krzysztofa. Kościół pochodzi z lat 1933-1934, na terenie znajduje się okazały ogród z alejami spacerowymi i różnorodnymi gatunkami roślin.

Wróć do spisu treści | Wróć do menu głównego